Ölüm ölümdür işte
Sırları yoktur onların
Zamansız bir oynaşmadır
Tırnaklara sürülen

Nereye gömülmek kötüdür?
Bilmem!
Toprak daha çok sevdalıdır
Daha sıcak tutar eldivenlerden

Tiksintiyle gelen varlıklarınız
Var kıldıklarımın da viranesidir
Çoktan ekşidi bu meyve
Çoktan çürüdü bedenleriniz
Süslü çullarla taşınan leş
Gömülür maskaralara
Masmavidir gözleriniz.

Ölüm ölümdür işte
Bir göz aydınlığıdır hasta bakıcılara.

ayakta kalan alkış,
bezgin bir ruhun salonunda duvarlara çarpınca,
katmerli bekleyişler hafifleyen elimde tüy gibi ağırlaştı.
ağrıdım sonra.
dört tarafı saran bir şeydi bu
kapana takılı kalan vakte, nefesinle şımaran rüzgar bir türlü sığamadı.
sıktıkça sıktı boynumu atkı
damarlarımı daraltan adın,
tutamadığım bir yeminle dolaştı.
şiirin tevbesine yaraşan teslim olmaktı.
kalem bırakmaktı.

zira kağıt senin.

fiyakalı bir gömlek kalıyor banada
cebime umursamazlık
yakama küstahlık…

Şerbet tasında eriyen
Ağzımın şaklabanı zehir baklam
Olduğun yerde duramam
Direnemem biliyorsun
Islatırım hemen.

Nazlı terziler sevdim sizde görün!
Küçüldüm de giremedim yüksüğe
Dolandı hep beyaz,
Ay beyazı bir gömlek
Biçildi karmaşada
Ortada bırakıldım.
Dilimi çektim tabanlarından…
Ve
Sığdım.
(Gökekinden)

Katarlar ardı sıra takılmış olanları umursamadan gider. Karşı koymak işe yaramaz, Vagonlar, kampanaları kırılsa da, acı fren sesleri kulakları doldursa da, Katar’ı biraz yavaşlatmaktan, biraz hırpalamaktan başka bir şey yapamazlar.
O güç, içerde olanın aksidir. Mevcudattır. O güç, bir evin sokağa bakan camlarını kırma pahasına atılan, küçük bir taş parçasına sarılmış küçük bir kâğıttır. Ağırlık taşındır, taşıdığı mana cürümünü hafifletebilir o zaman. Rüzgâr pekâlâ bu ulağın arkasından gidebilir.
Perdeleri çekilmiş, kapıları kapatılmış, sürgüleri sağlama alınmış bir sessizliği, ancak kırılan ve düşen ve dağılan kristaller çözebilir. Zaman işaretler bu kesiti. Akla ve kalbe yazar bunu sayıklama diye…
Hiçbir dil kendini konuşmaz oysa… Konuşulan kalbin yitiğidir. Kayıp tâcı başa takmak, alkış alıp taht sahibi olmak için yeterli değildir, unutulmamalıdır ki, zindana giden yol da buradan geçer.
Farkında olmanın neresindeyiz bilinmez ama kırlangıç tedirgini yüreklerde en küçük fısıltı korkuyu tetikler de meltem havasını kasırgaya dönüştürüverir sonra.
Sevilen olmanın kutsal tarafıdır acı vermek… Varsın sürüklensin o vakit, suç rüzgâra kesilmesin. Hafiflik vagonda, kâğıtta ve yazgı olmuş sözlerde aransın. Olmazların kapısı beklensin… Beklensin ki; bekleyene hali, ikrarda gösterilmiş olsun. Aynı içecek sunulsun değişik bardaklarla.Kozadandık, eğirdik ipleri, bir günlük ömrümüz vardı; onu da yaşamak yerine, maharetli ellerimizle aşka göz bağı dokumakla geçirdik. Geriye koca bir yılgı kaldı.

Bir esenliktir ki,
Yağar ta fecre kadar
Rahmet sağnağı…

Bir bilsen,
Kirimiz
Kesemizden ziyade;
Yunmak istemez misin ?

Affını dile-n-meye
Yüz ister; /lakin/
Ummak istemez misin ?

Ummanlar söndürmez tamu yangınlarını…
Nedamet pınarından,
Bir damla olmasa da,
Yarım ol-sun
Ol divana
Su-nmak istemez misin ?

Can kulağıyla duymak /bu gece/
Bakmak gönül gözüyle…
Neylersin ten gözünü
Yummak istemez misin ?

Kılıcı keskin kılan inceliğin
Saçında gözü varsa
Benim de kaba bir ruhum var
Her teline yetiyor adınla dağılınca…

geldin
ve yalnız dönüyorsun yine
yine suskunsun, kederlisin
bekleyeceğim seni
söz veriyorum sana
ölmeyeceğim başka bir zamanda

Ve bende sarı yapraklar eylülden önce

Üşümelerim gelmeden dökecek değilim

Sıcak bir kirpik altı, ruhun şezlongu

Dipdiri bakınca kadın gözlerin

Umursamam yanağından uçanı

Duldana sığınmış bir kaçak gibi

Söz, ses çıkarmam

Çok yavaş yürürüm kalbinde

Öylece, özlerim seni.

Soğudum

Sesini taklit ederek gelen her kuşa

Gökleri nişangâh bilen bir avcı gibi

Söylerim sevdiğimi

Ellerimi sürerim kanatlarına

Ellerime bulaşır ayrılık

Sevdim

Ben insanoğlu cebinde mermiler

Ya bir kafes örerim parmaklarımla

Ya bir çifteyi tutarım

Evvelim tarihe sığmayacak kadar günah dolu

Kan tadında bir günce en masum notum

Uzaktan dokunmazsam

Saklanmazsam bir ağaç arkasına

Elma diye ağlarsa bir çocuk

Kim çerci olur

Kim çıkar ‘üç’ten sonra

Soğudum

Soğudum

Soğudum gerçeğin terekesinden

Sevgililere emanet edilecek gibi

Yaşayan sanılarak,

Açılan sayfaların can damarına

Yeni bir kitabı baştan okudum

Okudum da bir kez daha terletti

Yokluk bir kuyuya sığardı

Nefesin ölümü baştan belletti.

Soğuyunca sevdim bu provayı

Yakınına düşen her yaralı

Uçmasız bir Serçe olacak.

Sen hiç giden olmazsın…

Öyle mi?

Ben olurum.

Ey şair!
Şekilsiz bir hevesle yarattığın hüzün
Daha ilk hecede susturuyor seni
Çıkarıldın kimsesiz bir serüvenden
Sakın çabalama
Kulakların bir başkasında
Değil eller senin
Uzaksa uzak izlediğin cehennem
Yankısı sende işte
Hiçbir yere kaçamazsın
Ama sularına katmadan kendini
Hatırla susuzluk neyin nesiydi
Şairane.

Kapandı günce
Kapandı kuyu

Şiir sona bağlandı
Gözlerinin ışığına sunamadığım kelimeler
Zarifçe sırra kadem bastılar
Anlayabildim gidişlerini
Bir kalemin boynuna asılmakla
Bir kalenin burçlarına çıkmak ayrı şeylerdi
Saygıyla eğiliyorum önünde
Koca Hünkârın

Düşman değilim
Pişmanlık yok askerlerimde
Ölmedim, öldürmedim
Elinde kılıç tutan bir günü
İkiye böldüm de
Ona güneşi
Günceye geceyi,
Ganimet bildim.

Hep iştihadayım
O surlarda göz bağım
Bir ışık sızarsa rahlenin ortasından
Kaybetmeye aldırmam
Açılan gönüllü kapılardan
Kim geçer bilmem de
Koca bir derviş gibi
Şiirsiz ellerime
Dualar ısmarlarım.

Ey büyük hünkâr
Aşkın orucudur kapanan günce
Soframda bir lokma yok, olsun
Sen gül büyüt yüzünde
Bir tenha bulurum da
Bayram olur
O zaman.

Kapan günce…üç parelik bir aşkla

Aşk!
Aşk!
Aşk!

Yıkıldı saray.
Bitti fırtına.
Toz toprak kaldı.
Bir kurşun, bir silahla buluşsun diye yola çıkmıştı.
Ulaklar geri döndüler.
Buzdan duvarlar, lütuf sayılmış lütfedilmiş bahşişlerle geri gelmenin utancını anlattılar.
”zaman bitti” dedi birisi.
Bitti dedi başkası..herhangi biridir dedi, herhangi biri.
İhtişamlı bir törenle yakıldı fermanlar, elde küllerden bir karanlık, bırakılmış ellerden bir tırnak izi…
Devlette kalmadı hikmette bu yanılgıda.
Çiğnendi bahçe,
Kuruldu divan,
Kaftan düştü.
Koşup eline bir silah verdim. Namluya bir kurşun sürdüm.
Zaman tanık.
Suç sabit.
Can yaktı çekilen tetik.
Bana, parmağın acıyor mu diye sormak düştü.
Ne dediğini du ya ma d……

Ölümün notu:
”Soğudu.”

ne yani
sevmiyor musun beni
tut elimi o zaman
bana bir yalan söyle.

VI
yılları geri saran
bir çıkrığım olsaydı
içine dadandığım ay hakisi kuyunun
yusuf’a rahvan olan yularını tutardım

geçti
bir sürur kafilesi çoktan geçti buradan
acı bir gülüş çıktı ‘yedi yeşil başak’tan
bir yudumluk tutsaktım
heybemden ‘tas’ çıkmadı.

III.

Sana,
kalbi sığınak bilen gözyaşına
ramak kala öpülen bir ölü
son sıcaklık
son defa candan kalan can gibidir desem.
bir deniz şakasına bakan gözlerin
aklımın koylarına konuşur yine.

bak usta!
rüzgarın karnında şakırtılar…
kaçan demirleri bir daha döv!
çıpada erinmiş örs
yolculuk doldurmuş tekneleri
burada bekletmez.

ondandır,
zincirleri sabra vurdu kıyıdakiler
suları harmanlayan aşk
halat dokuyan mimarları
bir de kıpırtısız şehre doğru
köpüklenmiş suları sevmez.

ekmek düşürmedi o kayık bu fırtınada
herkes biliyor.

şimdi
balıkları kollayan misinaları
kalbimden parçalarla doyuruyorlar
sende duy!
korkarım, yetmez.

İşbu vücud şehrine bir dem giresim gelir
İçindeki sultanın yüzün göresim gelir
İşidirim sözünü, göremezem yüzünü
Yüzünü görmekliğe, canım veresim gelir

Erenlerin sohbeti, arttırır marifeti
Bidertleri sohbetden, her dem süresim gelir
Miskin Yunusun canı, dört tabiat içinde
Aşk ile can sırrına pinhan varasım gelir