Güncede Kan Tadı / Yavuz BAŞAK

Ve bende sarı yapraklar eylülden önce

Üşümelerim gelmeden dökecek değilim

Sıcak bir kirpik altı, ruhun şezlongu

Dipdiri bakınca kadın gözlerin

Umursamam yanağından uçanı

Duldana sığınmış bir kaçak gibi

Söz, ses çıkarmam

Çok yavaş yürürüm kalbinde

Öylece, özlerim seni.

Soğudum

Sesini taklit ederek gelen her kuşa

Gökleri nişangâh bilen bir avcı gibi

Söylerim sevdiğimi

Ellerimi sürerim kanatlarına

Ellerime bulaşır ayrılık

Sevdim

Ben insanoğlu cebinde mermiler

Ya bir kafes örerim parmaklarımla

Ya bir çifteyi tutarım

Evvelim tarihe sığmayacak kadar günah dolu

Kan tadında bir günce en masum notum

Uzaktan dokunmazsam

Saklanmazsam bir ağaç arkasına

Elma diye ağlarsa bir çocuk

Kim çerci olur

Kim çıkar ‘üç’ten sonra

Soğudum

Soğudum

Soğudum gerçeğin terekesinden

Sevgililere emanet edilecek gibi

Yaşayan sanılarak,

Açılan sayfaların can damarına

Yeni bir kitabı baştan okudum

Okudum da bir kez daha terletti

Yokluk bir kuyuya sığardı

Nefesin ölümü baştan belletti.

Soğuyunca sevdim bu provayı

Yakınına düşen her yaralı

Uçmasız bir Serçe olacak.

Sen hiç giden olmazsın…

Öyle mi?

Ben olurum.