III.
Sana,
kalbi sığınak bilen gözyaşına
ramak kala öpülen bir ölü
son sıcaklık
son defa candan kalan can gibidir desem.
bir deniz şakasına bakan gözlerin
aklımın koylarına konuşur yine.
bak usta!
rüzgarın karnında şakırtılar…
kaçan demirleri bir daha döv!
çıpada erinmiş örs
yolculuk doldurmuş tekneleri
burada bekletmez.
ondandır,
zincirleri sabra vurdu kıyıdakiler
suları harmanlayan aşk
halat dokuyan mimarları
bir de kıpırtısız şehre doğru
köpüklenmiş suları sevmez.
ekmek düşürmedi o kayık bu fırtınada
herkes biliyor.
şimdi
balıkları kollayan misinaları
kalbimden parçalarla doyuruyorlar
sende duy!
korkarım, yetmez.
2 cevap so far ↓
yavuzbasak // Temmuz 31, 2007 12:33 pm
Bu satırlara şiir demek isterdim lakin bir günlüğe yazılan iç konuşmalar olarak algılanmalı…şiir tadında belki ama şiirin uzağında.
tuana // Ağustos 30, 2007 2:14 pm
“Yaklaş denize attığı ağı,
Toplamakta olan balıkçıya.
O sevginin bedelini toplamaktadır
Ve.. hazırdır
En hırcın dalgalara,
kafa tutmaya”
iç konuşmalarınız da güzelmiş sayın başak
keşke bende böyle konuşabilsem kendimle……..